|
Rreth meje:
|
NUK MË BESOVE
Te thash se shum te dua ti nuk me besove te pyeta a me don ti nuk me
tregove te dhash fjalen time ti nuk e pranove ti thash fjalet nga zemra
e zemren ma lendove nuk me besove se vertete te dua te deshta, po te
deshta por ti sme deshte mua tash humbi kuptimin edhe vete jeta u
zhgenjyen nga ti dhe fjalet e mia te verteta kam dhimbje ne zemer qe se
din askush kam zjarr te forte ne shpirt qe po me djeg si prush vuaj
shum , po vuaj dhe per kete gje shkruaj ne mes te kesaj bote po ndihem i
huaj ne syte e mi te permallur kane mbetur vetem lot qdo dite me lutje
drejtohem te i madhi zot por as tek ai beso nuk po gjej dobi dhe
vazhdon kjo vuajtje me plot
ZEMRA MU MBUSH ME HELM
lotin ne sy ' dhe e kupton sa po vuaj per ty atehere e kupton kete
dashuri qe lutem te kthehesh ti perseri vere doren ne zemren time
ndegjoj rrahjet e saj te shpeshta atehere kupto se per ty qaj e ti qendro
me buzet e qeshta qeshu kur te kuptosh se une nderrova jete se ti
deshte vdekjen time kjo eshte shum e vertete dhe uji ne det u rrit me
teper e gjith pyesin perse a thua? eshte e qarte se nga lotet e mi qe po
me rrjedhin si krua! ku je tash qe sme shkruan pse zemren ma ben te
vuaj?? pse lotin ma le ne sy e veshtire qenka jeta pa ty ! nje nate
qendro e heshtur dhe ndjeje zemren time pastaj permend emrin tim do te
qondrosh ne kujtime te dua vertete te dua edhe pse ti sme don mua te
dua me shpirt e zemer si kurr nuk deshta femer! kjo po me habit pa mase
dhe zemren don me ma plase pse te dua kur ti nuk me don pse ne zemren time
ti ekziston?? ndoshta keto pyetje... pergjigje nuk kane askund andaj nese
kthehesh te une te pres deri ne fund per fund te pershendes me zemer
kudo qe ti te jesh e shkosh zemren qe te dashuron shum te lutem dhe ti ta
dashurosh
DY PIKA LOTI...
Dy pika loti, me rrodhen nga syte
Mbi letren qe po shkruaja, me rane
Thelle me tronditen, ne shpirte
Shpejte, nga letra u thane.
Mbi fjalen, ku qe shkruar "Te dua"
Pikat e lotit tim, rane
U treten me bojen e shkruar
Ku nje shenje te vogel, lane.
Pra me boje dhe me lot
Ti shkruajta ty, keto fjale
Nga ketu larg, ku s'te shoh dot
E ku te kujtoj me shume mall.
U bene kohe, qe jam larguar
E ne zemer, vazhdoj te te mbaj
Ndoshta, edhe te kam lenduar
Te lutem, besome se une s'kam faj.
Kur letren, ti ta marresh
Lexoje ne vetmi
Dhe lotet, qe do te derdhesh
Mos te ti shohe, njeri!!!..
NEN PUTHJEN E FUNDIT...
E ndersa une vuaja nga kujtimet e mia,
fjala lamtumire zemren ma therrmoi!
Si nje qiri i sosur u shua dashuria,
me shpirte mallkova jeten qe kete fat me dhuroi!
Prej syve te pafjetur loti me pikoi,
enderrrat u shnderruan moren teme trishtimesh!
Dashuria vdiq e cdo gje ndryshoi,
ndersa shpirti u kthye ne fole pikellimesh!
Nen qiellin e erret yjet me s'shkelqejne,
vargjet e loteve neper faqe me pershkojne!
Nen puthjen e fundit lamtumiren shkembejme,
por zemrat njera tjetren kurre s'do ta harrojne!!
MË FaL
Më fal që Të Dua kaq shumë, më fal që në zemër të lëndoj,
më fal por është tepër vonë nuk mundem unë TY të harroj!
Më fal që të bëra padashur për mua pa qëllim të mëndosh,
më fal që të bëra për mua poezi me dhibje të krijosh!
Më fal por njëriu prandaj vuan të të dashuroj një njëri si TI,
ti thajë lotët pa kaluar qërpikun dhe kur të prek buzët të quhet DASHURI
Më fal por nuk të them TË DUA, nuk duka më puthje nga TI,
ato janë vetëm vuajtje për zemren, ato më bëjn të ndihem njeri!
Por unë njeri nuk dua më të jem, nuk dua unë të flas për dashurinë,
sepse TI më nxore nga zemra, pa TY jeta s´ka kuptim!
Më fal që prap po të lëndoj, më fal që përjetë do TË DUA,
më fal por nuk e di si bëhët me një njëri të çmendur si mua!
I çmendur se të tjerët i dua si veten, i çmendur se tregoj të vërteten,
i çmendur se jam i sinqertë, se TY TË DUA më shumë se një jetë!
Më fal për të metat e mia, më fal që të dhash një shekull Dashuri,
por jeta i ka këto padrejtësi e mua jeta më solli tek TI!
Dhe Ti si një qenie e pafaj, si një ëngjull me zemer të vrarë,
Ti ke diqka të veçantë, Ti ke shumë lotë të patharë!
Më vjen keq që unë nuk arrita të të kthej buzëqeshjen përsëri,
ashtu siq Ti ma ktheve mua dhe më bëre të ndihem njeri!
Ndoshta Ti je munduar në zemren tënde të më pranosh,
po vallë pse unë nuk kam guxim të bëj të më dashurosh!
Përse mes poezive unë veten lëshoj,
dhe ne ç´do pikë loti mundohem të të imagjinoj!
Pse vallë një zemër si tëndën se kuptoj?!!
të më dashuroj kaq fortë dhe kaq fortë të më lëndoj!!
|
